مرور خاطرات دوران فرمانداری مغان(7):         

  از گزینش افراد بی ریش در دانشگاه ها تا گوش بری در انتخابات!

در یکی از روزهائی که برای سپری کردن تعطیلات یکروزه همراه با خانواده خود به منزل یکی از بستگانم در تبریز رفته بودم، استاندار تلفنی با من تماس گرفت و در حالیکه خیلی ملتهب و نگران و در عین حال قدری عصبانی بنظر می رسید گفت فردی بنام "ب" پارس آباد را به هم ریخته است! از او توضیح بیشتری خواستم در پاسخ گفت که "ب" (همان طلبه ای که نامزد نمایندگی مجلس بود و پیش از این در وصفش نوشتم) و هوادارانش دست به اقدامات غیر قانونی زده و به تخریب سایر نامزدهای نمایندگی مجلس می پردازند و وقتی بخشدار پارس آباد به او اعتراض می کند ،او را هم مورد تهدید قرار داده است. بخشدار هم به فرمانده ژاندارمری پارس آباد دستور داده تا برخی از پارچه نوشته های غیر قانونی مربوط به ستاد تبلیغاتی او را برچینند، به همین سبب "ب" شبانه به درب منزل فرمانده ژاندارمری مراجعه و او را تهدید کرده است که اگر این کارها را تکرار کنی گوشت را می برم و کف دستت می گذارم!

استاندار افزود وقتیکه من هم با او تلفنی صحبت کرده و به عملکردش معترض شدم به من هم بد و بیراه گفته و تهدیدم کرد!

 قبلا شنیده بودم که طلبه مذکور یکی دیگر از استانداران را که بعدها در اثر تصادف به رحمت ایزدی پیوست، به "گوش بری" تهدید کرده بود و ظاهرا در این هنر متخصّص شده بود. به استاندار گفتم که نگران نباشید و نقدا به بخشدار پارس آباد بگوئید تا از قول من به "ب" پیغام بدهند که ساعت پنج بعد از ظهر در محوطه فرمانداری منتظرم باشد. پس از این مکالمه بلافاصله همسر و فرزندانم را سوار اتومبیل کرده و عازم مغان شدیم. وقتی وارد محوطه فرمانداری شدیم ، "ب" مانند مرغ پر کنده بالا و پائین می رفت و تا اتومبیل مرا دید به سمت ما دویده و درب اتومبیل را به رویم گشود. با تحکّم به او گفتم که کناری بایستد تا صدایش کنم . پس از اینکه همسر و فرزندانم را روانه منزل کردم به دفترم مراجعه و از مسئول دفتر خواستم تا ضبط صوت را آماده نماید و آنگاه گفتم که "ب" را به دفترم هدایت کند. وی در حالیکه قدری هراسان بنظر می رسید و وانمود می کرد که از کار خود شرمنده است، وارد اتاق کارم شده و در گوشه ای سربزیر ایستاد. باو گفتم حالا کارت به جائی رسیده است که استاندار و بخشدار و فرمانده ژاندارمری را تهدید به گوش بریدن می کنی!؟ نمی توانست این موضوع را انکار کند، در نتیجه تنها گفت آقای فرماندار ببخشید. به او گفتم مگر از شما نخواسته بودم که با هماهنگی فرمانداری به سخنرانی تبلیغاتی بپردازی و دیگران را تخریب نکنی؟ در حالیکه همچنان سربزیر داشت گفت اشتباه کردم و قول می دهم که دیگر تکرار نشود. به او گفتم به شرطی این اشتباهت را نادیده خواهم گرفت که همه تخلفاتی را که در ایّام تبلیغات مرتکب شده ای صادقانه توضیح دهی و متعهد شوی که دیگر آنها را تکرار نکنی و برای اینکه مطمئن شود که از عملکرد وی چندان هم بی اطلاع نیستم به او گفتم مثلا باید توضیح بدهی که میر حسین موسوی نخست وزیر کی دستور داده است تا مانع از ورود افراد بی ریش به دانشگاه شوند که اکنون تو به مردم وعده می دهی با نماینده شدنت این موانع را برطرف خواهی نمود ؟! در واکنش به این سخنم  گفت؛ "آقای فرماندار اینها از فنون خطابه برای جلب آراء است"! دوباره از او پرسیدم از بعضی از کسبه و بازاری ها وجوهی را  برای تبلیغات خود دریافت کرده ای، چگونه می خواهی آنها را باز پرداخت کنی؟ پاسخ داد پس از نماینده شدن یک پاترول به هر نماینده می دهند لذا آنرا می فروشم و بدهی های خود را می پردازم! به همین ترتیب چند سوال دیگر هم از او پرسیدم و وقتی که اطمینان یافت از برخی تخلفات وی آگاهم، برای آنکه اعتماد مرا جلب کند بخش قابل توجهی از تخلفات انتخاباتی خود را برشمرد و برای جلب اعتماد بیشتر من آنها را بر روی کاغذ هم یادداشت کرد و ذیل آنرا امضا کرده و تحویلم داد و متعهد شد که دیگر آنها را تکرار نکند.

با توجه به موقعیتی که "ب" به عنوان یک فرد نسبتا سرکش اما با نفوذ و فرمانده سابق کمیته داشت، تنها از این طریق بود که می شد او را مهارکرده و به تمکین از قانون واداشت. وی در همان دوره نماینده مجلس شد و قبل از اینکه به زیر و بم نمایندگی واقف شود بصورت مکتوب اخلاقا متعهد شد که میان مردم سه شهر گرمی ،بیله سوار و پارس آباد تفاوتی قائل نشده و با آنان به عدالت عمل نماید!!

هنوز هم آن نامه ها را به عنوان یادگاری نگه داشته ام و هرگاه آنها را مرور می کنم نمی توانم جلوی خنده ام را بگیرم ، همچنانکه وقتی ماجرا را برای محتشمی وزیر وقت کشور تعریف می کردم با توجه به شناختی که از این طلبه داشت نتوانست جلوی قهقهه خود را بگیرد.

بعد از اینکه نماینده مجلس شدم روزی یکی از مسئولان وزارتکشور با اشاره به آن ایّام به شوخی از من پرسید آیا تو هم حاضر می شوی که فرماندار حوزه انتخابیه ات با تو همان برخوردی را نماید که تو در دهه اول انقلاب با نماینده وقت مغان داشتی؟ خیلی صریح در پاسخ باو گفتم؛ نه تنها به فرماندار که به استاندار و وزیر کشور هم چنین اجازه ای را نخواهم داد ،زیرا تنها آندسته از افراد برای حفظ موقعیتشان از خود ضعف نشان می دهند که نقطه ضعفی در خود داشته باشند و بدینوسیله بهانه و دستاویز لازم را برای برخورد با خود به دیگران می دهند....!

شاید با خود بگوئید که اینهم یک نوع غرور و خود بزرگ بینی است، در پاسخ خواهید شنید که گرچه در برابر افراد عادی تواضع و فروتنی مایه سربلندی و منشاء شرف و بزرگی است و بقول ناصر خسرو :

                 تواضع مر ترا دارد گرامی                        زکبر آید بدی در نیکنامی               

 اما در قلمرو قدرت و در برابر صاحبان جاه و مال و مقام و با توجه به پاره ای از روابط و مناسبات حاکم بر انتخابات و انتصابات در کشورمان و مقیاس واقع شدن بعضی از افراد منصوب و منتخب ،حفظ عزّت و استغنای طبع در برابر صاحبان قدرت امری اجتناب ناپذیر است؛

     مور هرگز به سر خوان سلیمان نرود                 تا که در خانه خود برگ و نوائی دارد

به عبارت دیگر این حوائج و شخصیت و رفتار افراد است که روابط دیگران را با او و روابط او با سایرین را تنظیم کرده و سامان می دهد ،در واقع زبان حال کسانی که علوّ همّت و اعتماد بنفس و استغنای طبع را سرلوحه زندگی و مرام خویش ساخته اند حکایت آن پیر خارکشی می باشد که جامی وصفش را کرده است ؛

        خارکش پیری با دلق درشت                                پشته‌ای خار همی برد به پشت

        لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت                             هر قدم دانه‌ی شکری می‌کاشت

        کای فرازنده‌ی این چرخ بلند!                               وی نوازنده‌ی دل‌های نژند!

       کنم از جیب نظر تا دامن                                     چه عزیزی که نکردی با من

      در دولت به رخم بگشادی                                    تاج عزّت به سرم بنهادی

      حد من نیست ثنایت گفتن                                  گوهر شکر عطایت سفتن

      نوجوانی به جوانی مغرور                                    رخش پندار همی‌راند ز دور

       آمد آن شکرگزاری‌ش به گوش                            گفت کای پیر خرف گشته، خموش!

      خار بر پشت، زنی زین سان گام                         دولتت چیست، عزیزی‌ت کدام؟

      عمر در خارکشی باخته‌ای                                  عزّت از خواری نشناخته‌ای

      پیر گفتا که: چه عزت زین به                                که نی‌ام بر در تو بالین نه؟

      کای فلان! چاشت بده یا شام‌ام                           نان و آبی (که) خورم و آشامم

      شکر گویم که مرا خوار نساخت                           به خسی چون تو گرفتار نساخت

      به ره حرص شتابنده نکرد                                   بر در شاه و گدا بنده نکرد

      داد با اینهمه افتادگی‌ام                                      عزّ آزادی و آزادگی‌ام

البته "ب" نیز پس از آنکه نماینده شد و کم و بیش با فوت و فنّ نمایندگی آشنا گردید ،در مجلس بیکار ننشست و ...! با این وصف در حال حاضر کم و بیش با هم رفیقیم و در او خصلت هائی وجود دارد که می تواند این رفاقت ها را تداوم بخشد.